15:30 uur | 24 december 2025
Bron: De Telegraaf | Auteur: Paul Jansen
Telegraaf-verslaggevers tekenden een jaar lang over de hele wereld verhalen op. Bij brekende nieuwsgebeurtenissen, over tragedies en overwinningen. Welke verhalen maakten de meeste indruk op ze?
Paul Jansen die in de VS aanwezig was bij de strafzaak tegen de moordenaar van de Nederlandse commando Simmie Poetsema. Lees onder aan dit artikel van zijn reconstructie uit januari.
In een land dat gebukt gaat onder vuurwapengeweld, doe ik als correspondent Amerika veelvuldig verslag van dodelijke schietpartijen. Zo was ik afgelopen augustus in Minneapolis bij weer een bloedbad op een school en een paar weken later in Phoenix, de thuisstad van Charlie Kirk waar men rouwde om de moord op de rechtse opiniemaker.
Toch staat in het bijzonder een andere tragedie in mijn geheugen gegrift. Dat was de rechtszaak tegen de moordenaar van de Nederlandse commando Simmie Poetsema. De stoere elitesoldaat, die een heldenrol had vervuld bij de evacuatie uit Kabul, kwam tijdens een uitgaansruzie in Indianapolis om het leven. Hij was daar met zijn kornuiten op verlof geweest na een training in urban warfare.
In een rechtbank in de stad stonden op een koude januaridag de Nederlandse nabestaanden en de Amerikaanse moordenaar oog in oog. Ik kende inmiddels moeder Petra, zus Zoé en stiefvader Ruud nadat ik ze eerder in Nederland had geïnterviewd.
Het eerbetoon dat zij toen aan de hand van anekdotes over Simmies leven in onze krant schetsten, was hartverscheurend mooi. Hun zoon en broer was een redder in nood, een rol die hij tot na zijn ruw afgebroken leven vervulde. Simmies organen redden anderen, onder wie een jonge Amerikaanse vrouw die ik in de rechtbank trof.
De rechtbankzittingen duurden een kleine week en waren een beproeving voor de nabestaanden. Dat gold ook voor de Nederlandse commando’s, die tot in detail getuigden over de dramatische gebeurtenissen. Getoonde bodycam-beelden gingen door merg en been. De begeleiding van nabestaanden en getuigen door defensie verdiende die week trouwens een pluim.
De kracht en waardigheid van Zoé, Ruud en in het bijzonder Petra hebben diepe indruk op mij gemaakt. Een moeder hoort haar kind niet te begraven. Ik denk daar nog met enige regelmaat aan terug. Niet zozeer als journalist, maar als ouder.
Lees HIER, via De Telegraaf, Pauls verhaal over de moord op Simmie Poetsema
