Door SFC georganiseerde Terugkomdag Pantserstormers is feest van herkenning

Op 26 juni organiseerde de Stichting Fondswerving en -beheer Commandogemeenschap (SFC) een terugkomdag voor Pantserstormers. Het leverde een bijzondere dag op: oude herinneringen kwamen bovendrijven en de instructeurs die destijds zo gevreesd werden, bleken bij nader inzien uitermate sympathieke mannen.

De SFC is doorlopend op zoek naar begunstigers en verstuurde daarom enige tijd geleden een oproep aan dienstplichtigen die tussen 1964 en 1995 — de jaren van de Koude Oorlog — bij het KCT de oefening Pantserstorm hadden gedraaid. Wie zich als begunstiger aanmeldde, kreeg als tegenprestatie een terugkomdag op de Engelbrecht van Nassaukazerne aangeboden. Opvallend genoeg maakte uiteindelijk maar ongeveer de helft van de nieuwe begunstigers van dat aanbod gebruik, terwijl juist het vooruitzicht van een terugkeer naar de plek van de oefening als voornaamste lokmiddel was bedoeld.

Tropische warmte

Die 26ste juni is het heet. In de loop van de middag zal het kwik richting de veertig graden kruipen. Vanaf half tien druppelen de deelnemers binnen. In de kantine staan koffie en cake klaar, en vooral veel water. De aanwezige bhv'er drukt iedereen op het hart voldoende te drinken en een oogje op elkaar te houden. Daarna stelt voorzitter Leen Vroegop het SFC-bestuur voor, samen met de instructeurs van weleer die deze dag aanwezig zijn.

Nut van de oefening pantserstorm

Voordat de groep de kazerne op gaat, licht Leen Vroegop toe wat de cursus Pantserstorm beoogde en waarom de dienstplichtigen van toen eraan moesten deelnemen. Op de flip-over schetst hij daarbij de kaart van Europa. "Het had alles te maken met de dreiging vanuit de Sovjet-Unie na WO II. De NAVO en het Warschaupact werden opgericht en het IJzeren Gordijn verscheen als grens tussen West- en Oost Europa, met als gevolg de Koude Oorlog." Vervolgens komt de verdediging van Centraal-Europa aan bod en de rol die Nederland daarin speelde — en precies daar situeert Leen het nut van de Pantserstormers. De cursus was er onder meer op gericht om, bij insluiting door de vijand, met veel geweld te kunnen exfiltreren naar de eigen linies. Na afloop van het boeiende betoog verzuchten enkele deelnemers hardop dat niemand het hun destijds ooit zo had uitgelegd.

Lange wapperende haren

Aansluitend draait er een film over de Pantserstorm. De nostalgische beelden brengen alle onderdelen van de oefening opnieuw voorbij: de klimtoren, de hindernisbaan, de touwbaan, de speedmars, het maken van een drijfpakket en het slachten van de kip. Wat vooral in het oog springt zijn de lange haren die bij de soldaten onder de helm vandaan komen en in de wind wapperen.

Rondje kazerne

Voor de ronde over de kazerne wordt het gezelschap in groepen opgedeeld. In de displayruimte krijgen de mannen zicht op de specialisaties van de commando's anno 2026, met commentaar van Bert Thijssen en Piet Vlam. Met respect en bewondering nemen ze de nagebootste taferelen van de verschillende disciplines in zich op. Bij de klimtoren neemt Rien Broeders een groep onder zijn hoede. Hij vertelt hoe de instructeurs het voor elkaar kregen dat mannen die het aanvankelijk niet aandurfden, uiteindelijk toch de toren in klommen en met de toggle naar beneden gingen. Via hindernisbaan Hollandia gaat het richting touwbaan, en zoals het hoort bij het weerzien met deze beruchte afknijp-attributen zijn ook daar de sterke verhalen niet van de lucht. In de sportzaal oogsten de vele sportfaciliteiten en materialen bewondering. Iedereen ziet hoe groot het verschil is met de tijd waarin zij hun dienstplicht vervulden: werkelijk onvergelijkbaar. Een bezoek aan het museum besluit de ochtend. De lunch bestaat uit de overbekende blauwe hap, waarbij de indrukken van de ochtend over en weer gaan. De instructeurs komen er opmerkelijk goed vanaf.

Tentenkamp

Na de lunch reist iedereen op eigen gelegenheid door naar het tentenkamp. Nog even wordt overwogen dat onderdeel vanwege de hitte te schrappen, maar vrijwel iedereen wil erheen; slechts een enkeling haakt af. Ter plaatse verzorgt Piet Vlam een rondleiding waarbij zijn toehoorders aan zijn lippen hangen. Er is veel veranderd. De tenten hebben plaatsgemaakt voor nissenhutten en er is flink bijgebouwd, mede doordat tijdens corona elke cursist over een eigen toilet en douche moest beschikken om verspreiding van het virus te voorkomen. Maar er is ook veel bewaard gebleven. Een bezoek aan de graven ontbreekt uiteraard niet.

Volgens draaiboek

De rondwandeling over het tentenkamp eindigt bij hindernisbaan Anhem. Elke hindernis roept eigen herinneringen op: aan de plek waar het steevast misging, en aan de plek waar alleen samenwerking je eroverheen hielp. Piet Vlam geeft zijn uitleg alsof hij nog altijd een peloton rekruten voor zich heeft. En alles wat de Pantserstormers destijds moesten doorstaan en wat leek alsof de instructeurs het ter plekke verzonnen, blijkt gewoon in een draaiboek te hebben gestaan — tot en met het feit dat de hindernisbaan twee keer genomen moest worden. Dat gebeurde dus niet omdat ze het de eerste keer zo beroerd deden, ook al kregen ze dat wel te horen.

Piets optreden zou in het theater niet hebben misstaan. Met humoristische opmerkingen en gevatte antwoorden krijgt hij de lachers voortdurend op zijn hand. Een deelnemer vraagt: "Waren er nooit botbreuken of andere ongevallen?" Piet: "Ja, maar ze waren pijnloos." Deelnemer: "Hoezo?" Piet: "Nou, ik voelde er niks van."

Herinneringscoin Pantserstorm

Na afloop van de rondgang is er nog een drankje om na te praten. Als aandenken krijgen de deelnemers een boek mee, een set posters en een speciaal geslagen coin 'Oefening Pantserstorm 1964-1995' met bijbehorend certificaat. Daarna gaat iedereen huiswaarts. Zonder uitzondering kijken ze positief terug op deze bijzondere dag bij het KCT, die voor hen een feest van herkenning was. Ook aan de SFC-dag eind oktober mogen zij deelnemen. De belangrijkste ontdekking van de dag: de instructeurs die ze tijdens de Pantserstorm verafschuwden, blijken heel aardige mannen te zijn die het destijds simpelweg goed met hen voorhadden — door hen zo goed mogelijk voor te bereiden op inzet in tijden van oorlog.